{"id":9722,"date":"2022-04-13T06:44:47","date_gmt":"2022-04-13T06:44:47","guid":{"rendered":"https:\/\/atlassztuki.pl\/?p=9722"},"modified":"2022-04-23T15:54:36","modified_gmt":"2022-04-23T15:54:36","slug":"kto-sie-boi-frankensteina-na-wlokienniczej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/kto-sie-boi-frankensteina-na-wlokienniczej\/","title":{"rendered":"Kto si\u0119 boi Frankensteina na W\u0142\u00f3kienniczej?"},"content":{"rendered":"\n

Cho\u0107 nasz projekt W20 (na W\u0142\u00f3kienniczej) jest lokalny, o skali zaledwie jednej ulicy, na wszelki wypadek postanowili\u015bmy osadzi\u0107 go na masywnym fundamencie. Mo\u017ce nieco zbyt optymistycznie uznali\u015bmy, \u017ce rol\u0119 takiego fundamentu mo\u017ce pe\u0142ni\u0107 przekonanie o rozumno\u015bci cz\u0142owieka. Dochodzenie do Rozumu zabra\u0142o Europie sporo czasu, ale do\u015bwiadczenia XX wieku nauczy\u0142y nas europejczyk\u00f3w rozumu w stopniu wystarczaj\u0105cym by wreszcie uzna\u0107, \u017ce wszystkie dziel\u0105ce nas problemy mo\u017cna rozwi\u0105zywa\u0107 rozmawiaj\u0105c. Jedyny dost\u0119pny dla homo sapiens sens \u015bwiata zawsze pojawia si\u0119 w rozmowie, w dialogu z innymi. Wsp\u00f3lnota, rozmawiaj\u0105ca ze sob\u0105 Wsp\u00f3lnota jest \u017ar\u00f3d\u0142em Rozumu. Sensem istnienia miast i \u017cycia w mie\u015bcie jest \u017cycie w spos\u00f3b daj\u0105cy okazj\u0119 do cz\u0119stego spotykania innych. Zamiarem naszego miejskiego Think Tanku – Talk and Lodz<\/strong> jest zapocz\u0105tkowanie na W\u0142\u00f3kienniczej procesu budowy Kamienicy Rozmowy<\/strong>. G\u0142\u00f3wn\u0105 funkcj\u0105 b\u0119dzie po prostu sprzyjanie rozmowom, kt\u00f3rej sensem istnienia b\u0119dzie nie wymiana us\u0142ug, towar\u00f3w a nawet informacji, ale prowadzenie dialogu od kt\u00f3rego zaczyna si\u0119 elementarna mi\u0119dzyludzka solidarno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

W pewnym sensie pod\u0105\u017caj\u0105c za my\u015bl\u0105 Hansa-Georga Gadamera, kt\u00f3ry zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 na pierwotno\u015b\u0107 rozmowy wobec rozumu wracamy do mitycznych pocz\u0105tk\u00f3w. Do polis i greckich dialog\u00f3w, kt\u00f3re od \u015brodka to polis kszta\u0142tuj\u0105. Tak wi\u0119c nasz projekt jest mniej wi\u0119cej w r\u00f3wnych cz\u0119\u015bciach rozpi\u0119ty pomi\u0119dzy architektur\u0105 i antropologi\u0105. Przy czym architektura ma s\u0142u\u017cebn\u0105 rol\u0119 medium wspomagaj\u0105cego, zach\u0119caj\u0105cego do spotkania i rozmowy. Istoty naszego projektu nie da si\u0119 pokaza\u0107 w \u017cadnej b\u0142yskotliwej wizualizacji. Ona w og\u00f3le jest nie wizualna. Jest nie widowiskowa, ale zwi\u0105zana z poj\u0119ciem metanoi \u2013 g\u0142\u0119bokiej, obejmuj\u0105cej ca\u0142\u0105 osobowo\u015b\u0107 przemiany jakiej mo\u017ce do\u015bwiadczy\u0107 dowolny homo sapiens najcz\u0119\u015bciej po spotkaniu z innym. Z punktu widzenia antropologii projekt ten mo\u017cna nazwa\u0107 pr\u00f3b\u0105 realizacji tego, co tradycyjnie okre\u015bla si\u0119 jako filozofi\u0119 dialogu (od Martian Bubera, Emanuela Levinasa, Franza Rosenzweiga, J\u00f3zefa Tischnera) tyle tylko, \u017ce przy u\u017cyciu \u015brodk\u00f3w architektonicznych.<\/p>\n\n\n\n

Dlaczego warto nam kibicowa\u0107 w tej pr\u00f3bie zbudowania na nowo wsp\u00f3lnoty w miejscu do\u015b\u0107, jak s\u0105dzimy, dla wi\u0119kszo\u015bci egzotycznym. Powt\u00f3rzymy my\u015bl jak\u0105 wyg\u0142osi\u0142 kiedy\u015b ukrai\u0144ski poeta i pisarz Jurij Andruchowycz, kt\u00f3ry zauwa\u017cy\u0142, \u017ce \u201eprzybywaj\u0105cy na Zach\u00f3d pisarz ze \u015arodkowej, czy te\u017c Wschodniej Europy zastaje tam sytuacje literacko idealn\u0105: mo\u017ce o swoim mie\u015bcie, kraju, o swojej cz\u0119\u015bci kontynentu opowiada\u0107 niestworzone historie, mo\u017ce snu\u0107 najbardziej fantastyczne opowie\u015bci i podawa\u0107 je za najprawdziwsz\u0105 prawd\u0119, a nast\u0119pnie mo\u017ce spokojnie uda\u0107 si\u0119 na spoczynek, poniewa\u017c jego opowie\u015bci nigdy nie zostan\u0105 zweryfikowane. Po cz\u0119\u015bci dlatego, \u017ce publiczno\u015b\u0107 podejrzewa, i\u017c w tych stronach rzeczywi\u015bcie mo\u017ce wydarzy\u0107 si\u0119 wszystko, po cz\u0119\u015bci za\u015b dlatego, \u017ce istnienie tych stron dla publiczno\u015bci jest nad wyraz problematyczne i przypomina literack\u0105 fikcj\u0119\u201d\u00a0 (A. Stasiuk, Fado, s. 84)<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

W\u0142\u00f3kiennicza ma aspiracje w swoim otoczeniu skupia\u0107 bardzo r\u00f3\u017cne funkcje \u2013 najprawdopodobniej\u00a0 b\u0119dzie siedzib\u0105 r\u00f3\u017cnych instytucji i ludzi, jednym s\u0142owem wbrew wygl\u0105dowi swoich jednolicie po\u0142yskuj\u0105cych, odnowionych fasad b\u0119dzie (i by\u0107 powinna) siedliskiem r\u00f3\u017cnorodno\u015bci. Dlatego na etapie projektowania warto ustali\u0107 niekoniecznie jedn\u0105 s\u0142uszn\u0105, ale kilka podstawowych skal warto\u015bci, kt\u00f3re mog\u0142yby pe\u0142ni\u0107 rol\u0119 punktu odniesienia dla wielu przecie\u017c projektant\u00f3w pracuj\u0105cych nad tym projektem. Powinno to pom\u00f3c w unikni\u0119ciu efektu Frankensteina \u2013 stworzenia monstrum pozszywanego z r\u00f3\u017cnie wyskalowanych i r\u00f3\u017cnie opracowanych cz\u0119\u015bci, kt\u00f3re poza gor\u0105cym pragnieniem tw\u00f3rc\u00f3w nic nie \u0142\u0105czy. Jest to co prawda efekt bardzo widowiskowy, ale akurat w mie\u015bcie \u0141odzi wyst\u0119puje on w nadmiarze i nie warto go powtarza\u0107 raz jeszcze.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Cho\u0107 nasz projekt W20 (na W\u0142\u00f3kienniczej) jest lokalny, o skali zaledwie jednej ulicy, na wszelki wypadek postanowili\u015bmy osadzi\u0107 go na masywnym fundamencie. Mo\u017ce nieco zbyt optymistycznie uznali\u015bmy, \u017ce rol\u0119 takiego fundamentu mo\u017ce pe\u0142ni\u0107 przekonanie o rozumno\u015bci cz\u0142owieka. Dochodzenie do Rozumu zabra\u0142o Europie sporo czasu, ale do\u015bwiadczenia XX wieku nauczy\u0142y nas europejczyk\u00f3w rozumu w stopniu wystarczaj\u0105cym […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9731,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-9722","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-idem"],"acf":[],"1_4_image":null,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9722","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9722"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9722\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9771,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9722\/revisions\/9771"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9731"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9722"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9722"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9722"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}