{"id":9600,"date":"2016-03-04T09:02:00","date_gmt":"2016-03-04T09:02:00","guid":{"rendered":"https:\/\/atlassztuki.pl\/?p=9600"},"modified":"2022-04-21T17:14:40","modified_gmt":"2022-04-21T17:14:40","slug":"wobec-postaw","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wobec-postaw\/","title":{"rendered":"Wobec \u201epostaw\u201d"},"content":{"rendered":"\n

\u201eBiuro to moje pi\u00f3ro\u201d \u2212 takie has\u0142o pojawia si\u0119 w zrealizowanym w 1988 roku wideo Andrzeja Paruzela zatytu\u0142owanym Biuro w Olsztynie. Tytu\u0142owe Biuro Przewodnik\u00f3w po\/Sztuce i Kulturze to jedna z wielu jednoosobowych organizacji artystycznych, kt\u00f3re od po\u0142owy lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych stanowi\u0142y jeden z podstawowych modeli zajmowania miejsca w przestrzeni publicznej przez artyst\u00f3w neoawangardowych. Specyficzne warunki dzia\u0142ania pola sztuki w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej razem z estetyk\u0105 biurokracji, stworzy\u0142y warunki do rozplenienia si\u0119 r\u00f3\u017cnego rodzaju biur, pracowni, galerii, kt\u00f3rych nazwy sugerowa\u0142y oficjalny spos\u00f3b dzia\u0142ania w krajobrazie o \u015bci\u015ble reglamentowanych uprawnieniach do widzialno\u015bci. Sztuka neoawangard nie mog\u0142a zaj\u0105\u0107 nale\u017cnego jej miejsca w instytucjach, kt\u00f3re gwarantuj\u0105 nie tylko mediacj\u0119 z publiczno\u015bciami, ale r\u00f3wnie\u017c zgodnie z instytucjonaln\u0105 definicj\u0105 sztuki, umo\u017cliwiaj\u0105 odr\u00f3\u017cnianie sztuki od nie-sztuki. Instytucje artyst\u00f3w powstawa\u0142y w wyniku tego splotu uwarunkowa\u0144 oraz impuls\u00f3w pochodz\u0105cych z zachodniego konceptualizmu, kt\u00f3ry pod wp\u0142ywem przemian spo\u0142ecznych zajmowa\u0142 coraz bardziej okre\u015blon\u0105 politycznie pozycj\u0119. Niekt\u00f3re instytucje artyst\u00f3w by\u0142y zorientowane na o\u015bmieszanie PRL-owskiej biurokracji, inne poprzez ow\u0105 mimikr\u0119 dodawa\u0142y sobie powagi. Wszystkie by\u0142y jednak \u015bwiadectwem bardzo szczeg\u00f3lnych boj\u00f3w o nowe poj\u0119cie autonomii sztuki, rozumianej jako obszar przekraczaj\u0105cy granice pojedynczego gestu artystycznego w kierunku dzia\u0142alno\u015bci artysty jako pewnej ca\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 ujmuje nadu\u017cywane w latach osiemdziesi\u0105tych poj\u0119cie \u201epostawa\u201d.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kadry z filmu Andrzeja Paruzela “Biuro w Olsztynie, 23”, 1988 (w filmie wyst\u0119puj\u0105: Tatiana Czekalska, Barbara Konopka, Jacek Kryszkowski, Zbigniew Libera, Jerzy Truszkowski)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ta tendencja ma jeszcze jeden aspekt, kt\u00f3ry staje si\u0119 dzi\u015b niezwykle aktualny \u2013 samo-organizacja artyst\u00f3w, spowodowana deficytami w instytucjonalnej infrastrukturze p\u00f3\u017anego PRL-u, gdy wi\u0119kszo\u015b\u0107 instytucji wystawienniczych prowadzi\u0142a tak\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107, jakby prze\u0142om neoawangardowy nigdy nie nast\u0105pi\u0142. Wobec awangardy XX wieku to wystawa, w ramach kt\u00f3rej zestawiono kilka przyk\u0142ad\u00f3w \u201epostaw\u201d artyst\u00f3w jako organizator\u00f3w. Warto przywo\u0142a\u0107 tutaj co najmniej kilka z tych podmiot\u00f3w i ich autor\u00f3w: Galeria 80×140 Jerzego Treli\u0144skiego, Archiwum My\u015bli Wsp\u00f3\u0142czesnej i Muzeum Artyst\u00f3w Ryszarda Wa\u015bki, Galeria Wymiany J\u00f3zefa Robakowskiego i Ma\u0142gorzaty Potockiej, Permafo Natalii LL, Andrzeja Lachowicza i Zbigniewa D\u0142ubaka, Osobisty punkt obserwacji i kszta\u0142towania flory tw\u00f3rczej Jacka Kryszkowskiego, Biuro Poezji Andrzeja Partuma, Galeria Akumulatory Jaros\u0142awa Koz\u0142owskiego, Warsztat Formy Filmowej, Zesp\u00f3\u0142 T, Hotel Sztuki i Biuro Przewodnik\u00f3w po\/Sztuce i Kulturze Andrzeja Paruzela. J\u00f3zef Robakowski wywodzi genealogi\u0119 tego fenomenu z dzia\u0142alno\u015bci grupy a.r., a w szczeg\u00f3lno\u015bci W\u0142adys\u0142awa Strzemi\u0144skiego i Katarzyny Kobro1<\/sup>. Poza tworzeniem indywidualnych prac, arty\u015bci ci byli zaanga\u017cowani w organizacj\u0119 instytucjonaln\u0105 pola sztuki. Powstanie kolekcji grupy a.r., dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczna oraz teoretyczna to elementy trudne do oddzielenia, je\u015bli obserwacji poddajemy przywo\u0142an\u0105 powy\u017cej \u201epostaw\u0119\u201d. W tym przypadku mo\u017cemy j\u0105 rozumie\u0107 jako etos, kt\u00f3ry pr\u00f3cz konstrukcji dzie\u0142a sk\u0142ania r\u00f3wnie\u017c do budowy warunk\u00f3w dla jego odbioru. Konstrukcja w procesie, s\u0142ynna mi\u0119dzynarodowa wystawa, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w \u0141odzi w 1981 roku jako inicjatywa artyst\u00f3w, powinna by\u0107 r\u00f3wnie\u017c rozumiana jako zbiorowe dzie\u0142o w owym rozszerzonym znaczeniu.<\/p>\n\n\n\n

Te wszystkie elementy: galerie prowadzone przez artyst\u00f3w, niezale\u017cne, jednoosobowe instytucje czy te\u017c po prostu wydarzenia, w kt\u00f3rych si\u0142\u0105 sprawcz\u0105 s\u0105 arty\u015bci, to nie tylko dzia\u0142ania animacyjne, ale r\u00f3wnie\u017c aktywno\u015bci, kt\u00f3re stanowi\u0105 genealogi\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnej figury \u201eartysty jako kuratora\u201d. Kiedy ju\u017c instytucje nadrobi\u0142y dystans, prze\u0142kn\u0119\u0142y za\u0142o\u017cenia krytyki instytucjonalnej, stworzy\u0142y warunki do mediacji tak poj\u0119tej tw\u00f3rczo\u015bci oraz zasymilowa\u0142y dyskursy kuratorskie, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce mamy do czynienia z now\u0105 fal\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci wystawienniczej w wykonaniu artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy w celach subwersywnych dokonuj\u0105 znacz\u0105cego qui pro quo. Oczywi\u015bcie nic bardziej mylnego: w kategoriach boj\u00f3w o autonomi\u0119 sztuki i artysty rodem z lat siedemdziesi\u0105tych i osiemdziesi\u0105tych, obejmowanie przez artyst\u0119 \u015brodk\u00f3w dystrybucji w\u0142asnej tw\u00f3rczo\u015bci oraz tw\u00f3rczo\u015bci innych tw\u00f3rc\u00f3w, powinno by\u0107 rozumiane jako jedna z podstawowych metod kreacji rozszerzonego pola sztuki. Czy nie taki jest w ko\u0144cu praktyczny i radykalny wniosek z teorii sztuki kontekstualnej Jana \u015awidzi\u0144skiego? Skoro sztuka istnieje jako proces w \u015bci\u015ble okre\u015blonych warunkach, kt\u00f3re wp\u0142ywaj\u0105 na jej dzia\u0142anie, to czy podstawowym warunkiem zaistnienia sztuki, na kt\u00f3r\u0105 nie s\u0105 przygotowane instytucje, nie jest czasem ufundowanie nowego kontekstu? \u201eBiuro to moje pi\u00f3ro\u201d \u2013  ten cytat wskazuje, \u017ce powo\u0142ana przez Andrzeja Paruzela instytucja by\u0142a \u015brodkiem, a nie celem dzia\u0142alno\u015bci. Instytucja powo\u0142ana jako dzie\u0142o sztuki staje si\u0119 narz\u0119dziem w kszta\u0142towaniu \u015brodowiska artystycznego. Biuro Przewodnik\u00f3w po\/Sztuce i Kulturze zajmowa\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie tego rodzaju dzia\u0142alno\u015bci\u0105 \u2013 oznaczaniem element\u00f3w miejskiego krajobrazu jako dzie\u0142a sztuki oraz nadawaniem statusu w\u0142asno\u015bci Biura najbardziej banalnym przedmiotom, a\u017c do rozp\u0142yni\u0119cia si\u0119 granicy mi\u0119dzy sztuk\u0105 a codzienno\u015bci\u0105. Przewodnicy nie byli nastawieni tylko na odtwarzanie historii, ale te\u017c na kreacj\u0119 nowych narracji w przestrzeni publicznej, realizacj\u0119 marzenia Andrzeja Partuma o \u201esztuce normalnej\u201d, kt\u00f3r\u0105 charakteryzowa\u0142 nast\u0119puj\u0105co: \u201eMo\u017ce poprzez sztuk\u0119 normaln\u0105, sztuk\u0119, kt\u00f3r\u0105 tworz\u0105 ludzie, a nie arty\u015bci, osi\u0105gniemy poznawalno\u015b\u0107 w\u0142asnej natury, osi\u0105gniemy to, co jest pi\u0119kne w nowym rozumieniu\u201d2<\/sup>. W s\u0142owach tych pobrzmiewaj\u0105 najbardziej radykalne idee awangardy, kt\u00f3re stre\u015bci\u0107 mo\u017cna za pomoc\u0105 cytatu z Krytyki \u017cycia codziennego Henri Lefebvre’a: \u201eCzy uwa\u017casz, \u017ce sztuka jest zewn\u0119trzna i wa\u017cniejsza od prawdziwego \u017cycia, a to co tworzy artysta, istnieje na poziomie transcendencji? Albo czy my\u015blisz, \u017ce polityka i pa\u0144stwo znajduj\u0105 si\u0119 ponad \u017cyciem codziennym i s\u0105 zewn\u0119trzne wobec spo\u0142ecze\u0144stwa? Krytyka \u017cycia codziennego zawiera krytyk\u0119 sztuki przez codzienno\u015b\u0107 i krytyk\u0119 codzienno\u015bci przez sztuk\u0119\u201d3<\/sup>. <\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Kadry z filmu “Partum de facto”, re\u017c. Piotr Wejchert, 1997, film dokumentalny, 28′, prod. Telewizja Polska \u2013 I Program Telewizja Polska Edukacyjna, dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci autora<\/p>Poprzez precyzyjnie wymy\u015blone, opracowane i zrealizowane akcje typu miniperformance film Piotra Wejcherta trafnie oddaje tw\u00f3rczy charakter artysty. Partum bior\u0105c udzia\u0142 w przygotowanych zawczasu “scenariuszach”, modyfikuj\u0105c je w tw\u00f3rczym dialogu, akceptuje i uto\u017csamia si\u0119 z nimi. Metoda dzia\u0142ania aktorskiego w obr\u0119bie performance przynosi zaskakuj\u0105cy rezultat. Ci\u0105g filmowych akcji staje si\u0119 performatywn\u0105 prowokacj\u0105 w strukturze codziennej narracji, w kt\u00f3rej Partum by\u0142 mistrzowskim animatorem, wymagaj\u0105cym od uczestnika przej\u015bcia na drug\u0105 stron\u0119 tw\u00f3rcy. <\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

W tej interpretacji r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy baz\u0105 i nadbudow\u0105 w sztuce znika, a badanie sztuki to raczej obserwacja zmieniaj\u0105cych si\u0119 stan\u00f3w. Taki w\u0142a\u015bnie model tw\u00f3rczo\u015bci mia\u0142 na my\u015bli Jacek Kryszkowski, kiedy opisywa\u0142 dzia\u0142anie Osobistego punktu obserwacji i kszta\u0142towania flory tw\u00f3rczej: \u201e(\u2026) reaguj\u0119 na przebieg wypadk\u00f3w, obserwuj\u0105c je i kszta\u0142tuj\u0105c poprzez wypowied\u017a. Wypowied\u017a jako efekt obserwacji i jako dzia\u0142anie \u2013 aktywnie uczestnicz\u0105cy element sytuacji. (\u2026) Moje wypowiedzi nie prowadz\u0105 do zrozumienia czy opisania, nie s\u0105 aktualne ani nowe. S\u0105 aktem zespolenia z sytuacj\u0105. S\u0105 stanem, kt\u00f3rym powoduj\u0119 swoj\u0105 obserwacj\u0105 i kszta\u0142towaniem\u201d4<\/sup>. Logicznym nast\u0119pstwem powstania konceptualnych instytucji artyst\u00f3w i rozwoju konceptualizmu w kierunku analizy samego poj\u0119cia sztuki jest rozw\u00f3j specyficznej wersji krytyki instytucjonalnej. Instytucje zwracaj\u0105 si\u0119 ku badaniu samego pola sztuki. Punkt Kryszkowskiego i Biuro Paruzela to w\u0142a\u015bnie podmioty, kt\u00f3rych dzia\u0142alno\u015b\u0107 wynikaj\u0105ca z pobudek krytycznych skupiona jest na rozszerzaniu pola sztuki poza wszelkie znane ograniczenia. Prefiguracj\u0119 takich dzia\u0142a\u0144 artystyczno-kuratorskich mo\u017cna dostrzec w filmie \u017bywa galeria J\u00f3zefa Robakowskiego z 1975 roku. Pierwotnie pomy\u015blany jako film o Muzeum Sztuki w \u0141odzi, wobec konfliktu tw\u00f3rcy z producentami, zmienia si\u0119 w wystaw\u0119-film, tym samym znajduj\u0105c nowe pole dla sztuki neoawangardy oraz redefiniuj\u0105c rol\u0119 artysty jako organizatora \u017cycia artystycznego. W filmie Piotra Weycherta o spotkaniu Jana \u015awidzi\u0144skiego z Josephem Kosuthem tw\u00f3rca poj\u0119cia sztuki kontekstualnej stwierdza: \u201eO najwa\u017cniejszych ideach powiedziano w latach siedemdziesi\u0105tych. Obecnie te idee s\u0105 realizowane\u201d5<\/sup>. Andrzej Paruzel buduje genealogi\u0119 postaw w co najmniej dw\u00f3ch pokoleniach, dla kt\u00f3rych wsp\u00f3lne s\u0105 d\u0105\u017cenia do budowy odpowiedniego spo\u0142ecznego kontekstu dla sztuki. Dzia\u0142ania z lat siedemdziesi\u0105tych staj\u0105 si\u0119 podstaw\u0105 dla najbardziej radykalnych neoawangardowch strategii kolejnej dekady. Robakowski, Partum, Wa\u015bko, Natalia LL, Koz\u0142owski i \u015awidzi\u0144ski to nie tylko, cytuj\u0105c prac\u0119 Zbigniewa Libery, \u201emistrzowie\u201d, ale r\u00f3wnie\u017c prekursorzy kuratorskich dzia\u0142a\u0144 artyst\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Natalia LL<\/strong><\/p>Sztuka koncepcyjna, 1974, fotografie, 30 x 50 cm, dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci artystki \/ galerii lokal_30<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

Jak jednak opowiada\u0107 o \u201epostawie\u201d za pomoc\u0105 wystawy? Oczywi\u015bcie tw\u00f3rczo\u015b\u0107 taka nie mo\u017ce by\u0107 zdeponowana w obiektach, czy te\u017c dokumentacjach, kt\u00f3re stanowi\u0107 mog\u0105 tylko symptom lub erzatz. Mog\u0105 by\u0107 r\u00f3wnie\u017c elementem, kt\u00f3ry odci\u0105ga uwag\u0119 od tego, co w sztuce najwa\u017cniejsze. Tak ten problem poprzez pr\u00f3b\u0119 dookre\u015blenia znaczenia poj\u0119cia \u201ezrzuty\u201d ujmowa\u0142 Jacek Kryszkowski: \u201eZrzuta nie dostarcza wynik\u00f3w w postaci, jakiej zwyk\u0142o si\u0119 oczekiwa\u0107. Konkrety o charakterze rozdeptanego peta czy misternego cacka, jakie czasem lubi\u0105 zmajstrowa\u0107 uczestnicy jej wydarze\u0144, spe\u0142ni\u0107 mog\u0105 rol\u0119 co najwy\u017cej gad\u017cetu w \u00bbwiedzionych dialogach\u00ab. Funkcja ich jest r\u00f3wnie przypadkowa co bezsensowna, jak kolor gaci, w kt\u00f3rych sprawcy dokonuj\u0105 swej kolejnej zrzuty\u201d6<\/sup>. Dla Kryszkowskiego dzie\u0142a czy te\u017c prace to element, w kt\u00f3rym fetyszyzm petryfikuje wszelkie subwersywne znaczenia i potencja\u0142 krytyczny. Poza tym jakakolwiek dokumentacja, czy te\u017c obiekt nie s\u0105 w stanie za\u015bwiadczy\u0107 o czym\u015b wi\u0119cej \u2013 ca\u0142okszta\u0142cie fenomen\u00f3w sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na, z pozoru, integralny podmiot artysty. Wystawa Wobec awangardy XX wieku nie jest w stanie zrealizowa\u0107 takiego celu. Dokonuje czego\u015b innego: zamiast wy\u0142uszcza\u0107 wprost cechy poszczeg\u00f3lnych \u201epostaw\u201d artyst\u00f3w oraz powi\u0105zania pomi\u0119dzy nimi, w\u0142\u0105cza jednostkowe dzie\u0142a w konstelacj\u0119 wskazuj\u0105c\u0105 na pewien zestaw cech, kt\u00f3re wynikaj\u0105 z etosu, b\u0119d\u0105cego efektem zbiorowego wysi\u0142ku artyst\u00f3w zorientowanego na wytworzenie nowych warunk\u00f3w produkcji i dystrybucji sztuki.<\/p>\n\n\n\n

*Daniel Muzyczuk, kurator w Muzeum Sztuki w \u0141odzi. W latach 2008-2011 by\u0142 kuratorem w Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej Znaki Czasu w Toruniu. Kurator projekt\u00f3w m. in.: Long Gone Susan Philipsz, Poszli\u015bmy do Croatan (wraz z Robertem Rumasem); Fabryka Mariusza Warasa i Krzysztofa Topolskiego; MORE IS MORE (wraz z Agnieszk\u0105 Pinder\u0105 i Joann\u0105 Zieli\u0144sk\u0105); Melancholia sprzeciwu (wraz z Agnieszk\u0105 Pinder\u0105); Spojrzenia 2011 oraz D\u017awi\u0119ki elektrycznego cia\u0142a (wraz z Davidem Crowleyem); kurator pawilonu polskiego na 55. Biennale Sztuki w Wenecji w 2013 roku. Zwyci\u0119zca (z Agnieszk\u0105 Pinder\u0105) konkursu im. Igora Zabla w 2011. Wyk\u0142ada\u0142 na Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Gda\u0144sku. Od 2015 wiceprezes AICA Polska<\/p>\n\n\n\n

1<\/sup> Por. J\u00f3zef Robakowski, Uwaga! Id\u0105 PROGRESYWNI… (szkic intuicyjny), [w:] Teksty interwencyjne. 1970-1995, Galeria Moje archiwum, Koszalin 1995, s. 4.<\/p>\n\n\n\n

2<\/sup> Cytat na podstawie filmu Partum de facto, re\u017c. Piotr Weychert, 1997, film dokumentalny, 28\u2019, prod. Telewizja Polska \u2212 I Program Telewizja Edukacyjna.<\/p>\n\n\n\n

3<\/sup> Henri Lefebvre, Critique of Everyday Life. The One Volume Edition, Verso, London-New York 2014, s. 313.<\/p>\n\n\n\n

4<\/sup> Jacek Kryszkowski, Tylko tam gdzie jestem, \u201eTango\u201d 1983, nr 1.<\/p>\n\n\n\n

5<\/sup> Cytat z filmu Spotkanie w Rzymie \u2013 Kosuth, \u015awidzi\u0144ski 02.07.2008, re\u017c. Piotr Weychert, 2010, film dokumentalny, 39\u2019, prod. Media Kontakt, Telewizja Polska, Galeria Labirynt.<\/p>\n\n\n\n

6<\/sup> Jacek Kryszkowski, Pismo redaktorskie, [w:] \u201eHalo Haloo\u201d, 1985, s. nlb.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Daniel Muzyczuk<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[65],"tags":[116],"class_list":["post-9600","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly","tag-wobec_awangardy"],"acf":[],"1_4_image":null,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9600","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9600"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9600\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9639,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9600\/revisions\/9639"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9600"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9600"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9600"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}