{"id":15203,"date":"2011-06-13T14:55:00","date_gmt":"2011-06-13T14:55:00","guid":{"rendered":"https:\/\/atlassztuki.pl\/?p=15203"},"modified":"2022-09-28T16:16:42","modified_gmt":"2022-09-28T16:16:42","slug":"anna-konik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/anna-konik\/","title":{"rendered":"Anna Konik"},"content":{"rendered":"\n

Stefan Szyd\u0142owski:\u00a0<\/strong>Niekt\u00f3re Twoje prace s\u0105 wyra\u017anie zwi\u0105zane z miejscem i konkretnymi lud\u017ami, czy to wynika z Twojej postawy tw\u00f3rczej?<\/em>
Anna Konik:<\/strong>\u00a0Ka\u017cda z moich prac jest ujawnieniem i przekroczeniem pewnego miejsca, ka\u017cda osoba otwiera pewn\u0105 histori\u0119, odmienny czas, spojrzenie, wra\u017cliwo\u015b\u0107… Ka\u017cda z nich to m\u00f3j dziennik osobisty, bo z nimi i ich miejscami wi\u0105\u017ce si\u0119 co\u015b wa\u017cnego dla mnie. S\u0105 zapisem d\u0142u\u017cszego lub kr\u00f3tszego pobytu czy spotkania w: Dobrodzieniu, Warszawie, Berlinie, Moskwie, Stuttgarcie, Salzburgu, Cleveland, Cork, Zug, Bielefeld… Czekanie, szukanie i bezpo\u015bredni kontakt pozwala mi na odnalezienie bohater\u00f3w moich prac, tak jak to by\u0142o np. z budynkiem Our Lady\u2019s Hospital, moim g\u0142\u00f3wnym bohaterem Our Lady\u2019s Foreve<\/em>r, czy z Will\u0105 Zauroczonych<\/em>, kt\u00f3r\u0105 pokazuj\u0119, po raz pierwszy w pe\u0142nej wersji, w Atlasie Sztuki. Zrealizowa\u0142am j\u0105 podczas mojego pi\u0119ciomiesi\u0119cznego stypendium w Wissenschaftskolleg zu Berlin. Uk\u0142ad przestrzenny tego projektu odnosi si\u0119 do formy architektonicznej budynku, w kt\u00f3rym mieszka\u0142am, ale i do tego, co przedstawia \u015bwiat zewn\u0119trzny i iluzoryczne wn\u0119trze. To pr\u00f3ba opowiedzenia historii z wn\u0119trza, od \u015brodka, to interioryzacja ogl\u0105du rzeczy. Kamera nie obiektywizuje, jest kolejnym lustrzanym zwielokrotnieniem. To fascynacja siatk\u0105 przestrzenn\u0105 z\u0142o\u017con\u0105 z tekst\u00f3w, my\u015bli, pogl\u0105d\u00f3w, wyobra\u017ce\u0144, \u017cyciorys\u00f3w… Play back (of Irene)<\/em>, instalacja wideo pokazywana po raz pierwszy w Atlasie Sztuki, rozbita jest na 13 monitor\u00f3w. Irene opowiada o swoim wypadku w g\u00f3rach, sytuacji zagro\u017cenia \u017cycia. Jeste\u015bmy \u015bwiadkami jej retrospekcji. T\u0142em jest miejsce, w kt\u00f3rym si\u0119 to zdarzy\u0142o, to nieca\u0142e 30 sekund spadania oraz gwa\u0142towny strumie\u0144 przep\u0142ywaj\u0105cych my\u015bli, obraz\u00f3w, d\u017awi\u0119k\u00f3w, przypadkowych s\u0142\u00f3w. Ekwiwalentem tej retrospekcji jest \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa skomponowana, przy moim wsp\u00f3\u0142udziale, przez poet\u0119 Donalda Bergera. Ten projekt wi\u0105\u017ce si\u0119 z konkretnym miejscem oraz dramatycznym prze\u017cyciem osoby. To \u201emateria\u0142 czyli temat\u201d ci\u0105gnie mnie do ludzi oraz miejsc, kt\u00f3re maj\u0105 podobn\u0105 radiacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Cz\u0119ste urzeczenie miejscem i cz\u0142owiekiem wynika prawdopodobnie z odmiennego prze\u017cywania czasu z moich lat dziecinnych, ale jest to te\u017c pewnie moj\u0105 osobist\u0105 potrzeb\u0105 spotkania z innym. Dobrodzie\u0144 to ma\u0142e miasteczko poza czasem \u2013 ludzie nosz\u0105 tam inne zegary \u2013 czas ma inn\u0105 warto\u015b\u0107 ni\u017c w Warszawie czy Berlinie.<\/p>\n\n\n\n

Czas przyzwala tam patrze\u0107 i obserwowa\u0107, i czeka\u0107 na zmian\u0119. Patrzenie przez okno w Dobrodzieniu i wyobra\u017canie sobie, zmieni\u0142o si\u0119 teraz na patrzenie przez kamer\u0119 i do\u015bwiadczanie. Zatem moje prace to pewna wizja miejsc, relatywnej powolno\u015bci i powtarzalno\u015bci, ewokacja ludzi, historii, ale i wiedzy; to podr\u00f3\u017c po obszarach niedookre\u015blonych, kt\u00f3re wymagaj\u0105 zrozumienia, a nie definicji.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Play back (of Irene)”, kadry z projekcji wideo, 2011<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

S. Sz.:\u00a0<\/strong>W pracach, kt\u00f3re zmaterializowa\u0142y si\u0119 w postaci obiekt\u00f3w jest sporo ironii, w pracach wideo \u2013 empatii. Czy to kwestia medium, czy zmiany Twojego podej\u015bcia do tematu?<\/em>
A. K.:\u00a0<\/strong>Trudno mi zauwa\u017cy\u0107 ironi\u0119 w moich obiektach. Taka postawa jest mi obca. S\u0105 dwie kategorie obiekt\u00f3w \u2013 te, kt\u00f3re dotycz\u0105 mojej prywatno\u015bci i te, kt\u00f3re s\u0105 \u015bladem, fragmentem wyj\u0119tym z pewnej ca\u0142o\u015bci, tzw. souveniry miejsc realnych. Utrwalaj\u0105 one pami\u0119\u0107 o miejscach i spotkanych ludziach.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Play back (of Irene)”, kadry z projekcji wideo, 2011<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Obiekty takie jak M\u00f3j w\u0142asny pok\u00f3j, Przej\u015bcie, Moje w\u0142osy zwi\u0105zane<\/em> s\u0105 tematycznie ze mn\u0105. Czas, kiedy powstawa\u0142y te prace, by\u0142 dla mnie intensywny w odkrywaniu literatury, szczeg\u00f3lnie tych Szale\u0144c\u00f3w, kt\u00f3rzy nie poradzili sobie z \u017cyciem. Nie mo\u017ce wi\u0119c to by\u0107 ironia… Disco Relaxation<\/em> to te\u017c nie jest dla mnie praca ironiczna, bo oklejenie ma\u0142ymi lusterkami przeskalowanej czaszki (dla kt\u00f3rej modelem by\u0142a prawdziwa czaszka) to nie kpina. Pewna ironiczna polemika zaczyna si\u0119 w tytule, kt\u00f3ry daje krytyczny kontekst, oparty na zamierzonej niezgodno\u015bci dw\u00f3ch poziom\u00f3w wypowiedzi: dos\u0142ownego i ukrytego.<\/p>\n\n\n\n

Wszystkie moje dotychczasowe projekty wideo powsta\u0142y w spotkaniu z drug\u0105 osob\u0105. To bardzo intensywny czas wsp\u00f3lnego prze\u017cywania. Termin empatia, po raz pierwszy u\u017cyty przez Krzysztofa M. Bednarskiego w tek\u015bcie o Przezroczysto\u015bci<\/em>, kt\u00f3ry od tego czasu bardzo cz\u0119sto przewija si\u0119 w r\u00f3\u017cnych opisach moich prac czy pytaniach, zosta\u0142 jednak nie do ko\u0144ca zrozumiany. KMB pisa\u0142, \u017ce: \u201epoj\u0119cie empatii funkcjonuje nie tylko w sensie psychologicznym, ale tak\u017ce jako kategoria estetyczna\u201d1<\/sup>. Rozpatrywanie empatii w kontek\u015bcie moich prac jedynie jako warto\u015bci psychologicznej jest zbytnim zaw\u0119\u017caniem poj\u0119cia. Obok warstwy psychologicznej wa\u017cna jest dla mnie struktura estetyczna i fenomenologiczna. Vivian Sobchak tak opisuje ten skomplikowany proces: \u201eOgl\u0105danie filmu jest r\u00f3wnocze\u015bnie bezpo\u015brednim i po\u015brednim do\u015bwiadczeniem bezpo\u015bredniego do\u015bwiadczenia przekazu. Widzimy r\u00f3wnolegle \u015bwiat w bezpo\u015brednim do\u015bwiadczeniu tego \u00bbinnego\u00ab i bez niego jako bezpo\u015brednie do\u015bwiadczenie przekazywane przez kogo\u015b \u00bbinnego\u00ab. Gdy ogl\u0105damy film widzimy zar\u00f3wno percepcj\u0119, jak i przedmiot tej percepcji\u201d2<\/sup>. Po\u0142\u0105czenie dw\u00f3ch do\u015bwiadcze\u0144, kt\u00f3re p\u00f3\u017aniej zostaje dope\u0142nione przez widza, jest wa\u017cn\u0105 syntaks\u0105 w moich pracach.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Play back (of Irene)”, kadry z projekcji wideo, 2011<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

S. Sz.:\u00a0<\/strong>W prawie wszystkich Twoich pracach istotnym problemem jest brak komunikacji, zrozumienia, czy mo\u017ce \u017ale je odbieram? Czy uwa\u017casz, \u017ce poznanie mo\u017cliwe jest z perspektywy peryferii? Granice m\u00f3wi\u0105 o centrum, nienormalni o normalnych, biedni o bogatych?<\/em>
A. K.:<\/strong>\u00a0Niezrozumienie, odmienno\u015b\u0107 czy poszukiwanie kontaktu to wa\u017cne problemy w moich pracach, lecz s\u0105 to tematy rozumiane przeze mnie du\u017co szerzej.<\/p>\n\n\n\n

W wi\u0119kszo\u015bci s\u0105 to prace o ludziach, ich skrywanych historiach, s\u0142abo\u015bciach, marzeniach, samotno\u015bci, wykluczeniu i odrzuceniu, jak np. Przezroczysto\u015b\u0107, Our Lady\u2019s Forever, In the Middle of the Way, Toys <\/em>stanowi\u0105 jedn\u0105 z wielu charakterystyk naszej rzeczywisto\u015bci. Jest to obraz jednostki, ale i og\u00f3\u0142u; zale\u017cno\u015bci jednostki od zbiorowo\u015bci, systemu. Nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce to odbicie spo\u0142ecze\u0144stwa w p\u0142ynnej nowoczesno\u015bci, kt\u00f3re traci niepodwa\u017caln\u0105 prawd\u0119, przyt\u0142oczone niepewno\u015bci\u0105, zagubieniem, niepokojem, zdolne jest do szybkiego pozbywania si\u0119 rzeczy niepotrzebnych. Nagrane historie, spotkani ludzie, zobaczone przestrzenie s\u0105 odpadem owej sfragmentaryzowanej rzeczywisto\u015bci, o kt\u00f3rej pisze Zygmunt Bauman3<\/sup>.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Play back (of Irene)”, kadry z projekcji wideo, 2011<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Dwa najnowsze projekty pokazywane w Atlasie Sztuki, Willa Zauroczonych<\/em> i Play back (of Irene)<\/em>, stawiaj\u0105 pytania o komunikacj\u0119 jeszcze mocniej. Komunikacja czy jej brak interesuje mnie nie tylko jako temat mi\u0119dzyludzki, ale tak\u017ce jako narz\u0119dzie odnalezienia wymiaru przestrzeni. Zatrzymanie si\u0119 przy interpretowaniu \u201es\u0142owa\u201d jako jedynej formy wyra\u017caj\u0105cej brak komunikacji czy zrozumienia sp\u0142yca cz\u0119sto wielowarstwowo\u015b\u0107 istniej\u0105c\u0105 w moich projektach. Przygl\u0105danie si\u0119 peryferiom, o kt\u00f3rych m\u00f3wisz, nie ma charakteru kuriozalno\u015bci, to naturalna konsekwencja mojego widzenia ludzi.<\/p>\n\n\n\n

Mamy sk\u0142onno\u015b\u0107 do dzielenia \u015bwiata na centrum i peryferie, do dzielenia ludzi na nienormalnych i normalnych, dla mnie granice te s\u0105 p\u0142ynne, cz\u0119sto, to co jest brane za normalne jest nienormalne, i na odwr\u00f3t.
S. Sz.:\u00a0<\/strong>Czy najpierw obci\u0119\u0142a\u015b w\u0142osy, a p\u00f3\u017aniej pozbawi\u0142a\u015b si\u0119 z\u0142udze\u0144, czy odwrotnie?<\/em><\/p>\n\n\n\n

A. K.:\u00a0<\/strong>Gdyby moje spojrzenie na \u015bwiat by\u0142o uzale\u017cnione od obci\u0119cia w\u0142os\u00f3w by\u0142abym beztroskim cz\u0142owiekiem. Niestety, w\u0142osy ci\u0105gle rosn\u0105… Fotoobiekt Moje w\u0142osy<\/em> to bardzo osobista praca, wpisuj\u0105ca si\u0119 w okres \u201eu\u017cywania\u201d siebie jako tematu prac. W\u0142a\u015bciwie od jej zrobienia nigdy wi\u0119cej nie skierowa\u0142am na siebie kamery, opr\u00f3cz kr\u00f3tkiego epizodu w In the Middle of the Way<\/em> \u2013 Postscriptum: Anna<\/em> (Dobro-dzie\u0144-Warszawa-Berlin). Nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby by\u0142a to dla mnie specjalna cezura, mo\u017ce jedynie pr\u00f3ba odnalezienia siebie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Play back (of Irene)”, kadry z projekcji wideo, 2011<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

S. Sz.:\u00a0<\/strong>Lubisz kontrast, symetri\u0119, rytm, kontrapunkt, czy nie szukasz jakiego\u015b sposobu przezwyci\u0119\u017cenia tej klasyki?<\/em>
A. K.:\u00a0<\/strong>Je\u015bli te formalne elementy rozwi\u0105za\u0144 pojawiaj\u0105 si\u0119 w moich pracach, to ze wzgl\u0119du na koncepcj\u0119 pracy. Maj\u0105 konkretne znaczenie w moich projektach wideo, odnajduj\u0105 te\u017c dope\u0142nienie w przestrzeni, kt\u00f3ra nigdy nie jest oboj\u0119tna.
\u201e… Wa\u017cnym jest, aby przestrze\u0144 nie by\u0142a bynajmniej rozumiana tylko w znaczeniu przeno\u015bnym, ale dos\u0142ownie, jako wcielenie i rozszerzenie naszego cia\u0142a. J\u0119zyk cia\u0142a zawiera w sobie dialekt przestrzeni\u201d \u2013 pisze o tym Bernhard Waldenfels4<\/sup>. Specyficzne mo\u017cliwo\u015bci wideo daj\u0105 szanse na poszukiwanie r\u00f3\u017cnych perspektyw miejsca, czasu, spojrzenia, kontrastu, symetrii, rytmu, kontrapunktu, a technika monta\u017cu na zdynamizowanie i zmiany perspektywy ich przyswajania przez cia\u0142o. Kontrast, symetria, rytm, kontrapunkt… s\u0105 wpisane w nasze cia\u0142o i percepcj\u0119, cho\u0107 to pozorne zjawiska. Ca\u0142y czas uczymy si\u0119 tego dialektukodu, dlatego w moich pracach jest zawsze balans pomi\u0119dzy akceptacj\u0105 i sprzeciwem.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Play back (of Irene)”, kadry z projekcji wideo, 2011<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

S. Sz.:\u00a0<\/strong>Jak pracujesz? Jak si\u0119 przygotowujesz do realizacji swoich dzie\u0142, czy prowadzisz dziennik\/notatnik, czy szkicujesz o\u0142\u00f3wkiem, czy fotografujesz?<\/em>
A. K.:\u00a0<\/strong>Przygotowywanie si\u0119 do nowej realizacji jest dla mnie bardzo skomplikowanym i z\u0142o\u017conym procesem. Nie potrafi\u0119 okre\u015bli\u0107, kt\u00f3re z wymienionych przez Ciebie narz\u0119dzi odgrywa najwa\u017cniejsz\u0105 rol\u0119. My\u015bl\u0119, \u017ce trudno by\u0142oby mi nawet poda\u0107, kiedy dana praca mia\u0142a sw\u00f3j pocz\u0105tek. G\u0142\u00f3wnym narz\u0119dziem jest patrzenie, kt\u00f3re w dziwny spos\u00f3b p\u00f3\u017aniej si\u0119 krystalizuje. Maj\u0105c silnie rozwini\u0119t\u0105 pami\u0119\u0107 wizualn\u0105, konstruuj\u0119 prace w my\u015blach. Cz\u0119sto ograniczam ilo\u015b\u0107 wypuszczanych obiekt\u00f3w, rysunk\u00f3w, notatek, zdj\u0119\u0107 i papier\u00f3w. Pod tym wzgl\u0119dem jestem purystk\u0105. Je\u015bli co\u015b pojawia si\u0119 w notatkach, to cz\u0119sto dziwne diagramy, wyrazy, matematycznie rozpisane \u015bcie\u017cki wideo lub audio. Obiekty lub rysunki powstaj\u0105 zazwyczaj ju\u017c po zrobieniu materia\u0142u filmowego; cz\u0119sto wykonuj\u0119 te\u017c szczeg\u00f3\u0142owe modele konkretnych przestrzeni moich wideoinstalacji.<\/p>\n\n\n\n

S. Sz.:\u00a0<\/strong>Mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce to temat, Twoi bohaterowie i ich historie Ci\u0119 prowadz\u0105, z drugiej strony m\u00f3wi\u0142a\u015b kiedy\u015b, \u017ce starasz si\u0119 minimalizowa\u0107 ingerencj\u0119 w materia\u0142, jak Ci si\u0119 zatem udaje robi\u0107 filmy kilkuminutowe?<\/em>
A. K.:\u00a0<\/strong>Proces robienia filmu, polega na zebraniu jak najwi\u0119kszej ilo\u015bci materia\u0142u, kt\u00f3ry podlega selekcji, i w zale\u017cno\u015bci od koncepcji ekspozycji przestrzennej, specyficznemu monta\u017cowi. Nieuchronnie jest to materia\u0142 w jaki\u015b spos\u00f3b skonstruowany. Zawsze zostaje pytanie, jakie intencje ma si\u0119 wobec swoich bohater\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Wyja\u015bnijmy jeszcze czas trwania filmu \u2013 a wi\u0119c czym innym jest czas jednego filmu, a czym innym czas projekcji sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na instalacje wideo. Moje wideoinstalacje tworzy zazwyczaj kilka film\u00f3w pokazywanych jednocze\u015bnie w tej samej przestrzeni lub kilku r\u00f3\u017cnych. Gdyby liczy\u0107 ich przebieg linearnie, czyli budowa\u0107 z nich jedn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119, Our Lady\u2019s Forever <\/em>trwa\u0142oby ponad 70 min, Przezroczysto\u015b\u0107<\/em> ponad 30 min, Willa Zauroczonych<\/em> 140 min, a Play back (of Irene)<\/em> a\u017c 221 min, itd. Zawarta jest w nich du\u017ca ilo\u015b\u0107 materia\u0142u, kt\u00f3ry daje mi szans\u0119 pokazania r\u00f3\u017cnych perspektyw prze\u017cywania, widzenia, z\u0142o\u017cono\u015bci znaczenia np. jednego s\u0142owa… S\u0105 to cz\u0119sto uj\u0119cia z perspektywy ludzkiej, z poziomu przedmiotu, \u015bwiat\u0142a czy d\u017awi\u0119ku, tak jak to by\u0142o w Our Lady\u2019s Forever<\/em>. Ca\u0142kowite domkni\u0119cie tych uj\u0119\u0107 wydarza si\u0119 dopiero w galerii poprzez obecno\u015b\u0107 widza, jego ruch to powt\u00f3rny monta\u017c, cho\u0107 nie do ko\u0144ca przewidywalny. Nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce cz\u0119sto s\u0105 to projekcje symultaniczne, kt\u00f3rych percepcj\u0105 nie jest percepcja ci\u0105g\u0142a. W moich projekcjach cz\u0119sto u\u017cywam zap\u0119tlenia (loop\u2019u), kt\u00f3re wprowadza inn\u0105 jako\u015b\u0107 odbioru obrazu poprzez jego powr\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Anna Konik, “Willa Zauroczonych”, projekcja w Zach\u0119cie Narodowej Galerii Sztuki, 2009<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

S. Sz.:<\/strong>\u00a0W Twoich filmach s\u0105 opowiadane historie, fundujesz spotkanie r\u00f3\u017cnych wymiar\u00f3w czasu, tego, do kt\u00f3rego si\u0119 odnosimy (realnego), czasu projekcji, czasu wspominanego (pami\u0119ci), czasu odczuwanego. Czy uwa\u017casz, \u017ce \u017cycie jest \u017cywio\u0142em, przeznaczeniem i \u017ce jedynie mo\u017cemy poznawa\u0107 cudze do\u015bwiadczenia?<\/em><\/p>\n\n\n\n

A. K.:\u00a0<\/strong>Ka\u017cda z moich wideoinstalacji ma sw\u00f3j odr\u0119bny czas, kt\u00f3ry konfrontowany jest z czasem rzeczywistym czy tera\u017aniejszym oraz z subiektywnym czasem widza. Dzi\u0119ki takiemu na\u0142o\u017ceniu r\u00f3\u017cnych wymiar\u00f3w czasu granice wewn\u0105trz nich stale si\u0119 przesuwaj\u0105. Poznaj\u0105c r\u00f3\u017cnych ludzi, s\u0142uchaj\u0105c ich historii, wydaje mi si\u0119, \u017ce poznaj\u0119 siebie odrobin\u0119 wi\u0119cej. To tak, jakbym w jednym momencie mog\u0142a spojrze\u0107 na siebie z 7 projekcji Our Lady\u2019s Forever<\/em>, 4 projekcji Przezroczysto\u015bci<\/em>, 6 projekcji Willi Zauroczonych <\/em>czy 13 z Play back (of Irene)<\/em>. Kiedy moje miejsce zostaje zaj\u0119te przez widza, zachodzi kolejny etap odbioru. To jest w\u0142a\u015bciwy moment, kiedy zaczyna si\u0119 \u015bcieranie r\u00f3\u017cnych wymiar\u00f3w czasu, historii, s\u0142owa czy indywidualnej pami\u0119ci. A za tym stoi skomplikowana gramatyka obrazu filmowego, kt\u00f3rej odbiorca nie musi by\u0107 \u015bwiadomy.<\/p>\n\n\n\n

Warszawa – Bielefeld, 9 maja 2011<\/p>\n\n\n\n

1.\u00a0Przezroczysto\u015b\u0107, Transparency, Transparenz<\/em>, red. Ewa Gorz\u0105dek, Anna Konik [kat. wyst.], Warszawa 2004.
2.\u00a0Adriano D\u2019Aloia, Edith Stein geht ins Kino – Empathie als Filmtheorie, Sobchak Vivian, The Address of the Eye. A Phenomenology of Film Experience<\/em>, Princeton University Press, New York 1992.<\/p>\n\n\n\n

3.\u00a0Zygmunt Bauman, P\u0142ynne \u017cycie<\/em>, Krak\u00f3w 2007.
4.\u00a0Bernhard Waldenfels, Ortsverschiebungen, Zeitverschiebungen: Modi leibhaftiger Erfahrung (suhr- kamp taschenbuch wissenschaft)<\/em>, Frankfurt 2009, s. 78. Bernhard Waldenfels to jeden z wielu bohater\u00f3w mojej wideoinstalacji Willa Zauroczonych. W latach 2008\/2009 by\u0142 go\u015bciem Wissenschaftskolleg zu Berlin.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

rozmawia ze Stefanem Szyd\u0142owskim<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[65],"tags":[168],"class_list":["post-15203","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly","tag-anna_konik"],"acf":[],"1_4_image":null,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15203","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15203"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15203\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15230,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15203\/revisions\/15230"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15203"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15203"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15203"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}