{"id":13365,"date":"2022-08-05T08:46:00","date_gmt":"2022-08-05T08:46:00","guid":{"rendered":"https:\/\/atlassztuki.pl\/?p=13365"},"modified":"2024-09-16T10:51:32","modified_gmt":"2024-09-16T10:51:32","slug":"talk-and-lodz-2-rozmowy-na-schodach-w-ruchu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/talk-and-lodz-2-rozmowy-na-schodach-w-ruchu\/","title":{"rendered":"Talk and Lodz (2). Rozmowy na schodach (w ruchu)"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\">W20 jest reprezentacj\u0105 czego\u015b w pe\u0142ni nieobecnego, le\u017c\u0105cego gdzie indziej, dalej; reprezentacj\u0105 czego\u015b istniej\u0105cego, ale nieobecnego \u2013 jeszcze \u2013 w codzienno\u015bci miasta, w stylu \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kamienica jest zainteresowana ruchem. Ka\u017cdym ruchem, od fizycznie uchwytnego po imaginacyjny, od ruch\u00f3w prostych, oczywistych, kanonicznych, w pe\u0142ni legalnych, pewnych siebie, po posuni\u0119cia niejasne, apokryficzne, nieuzasadnione, chwiejne, etc.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ewolucja nie wyposa\u017cy\u0142a nas w fizjologiczny receptor czasu, tylko ruch (<em>motus<\/em>), zapami\u0119tywana ilo\u015b\u0107 ruch\u00f3w pozwala nam u\u015bwiadamia\u0107 sobie up\u0142yw czasu.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ruch sprowadza si\u0119 do przej\u015bcia-przemiany (<em>\u03bc\u03b5\u03c4\u03b1\u03b2\u03bf\u03bb\u03ae<\/em>\/ <em>metabol\u1e17<\/em>; w dos\u0142ownym znaczeniu: \u201eprze-rzuca\u0107 w inne miejsce\u201d; jest to zgodne z ide\u0105 Kamienicy jako Przed-stawicielstwa i Architektury Apokryficznej [AA] jako sztuki prze-rzucania gdzie indziej, uwalniania od nacisku lokalnych okoliczno\u015bci). Jest to tak\u017ce \u201emechanizm opisuj\u0105cy&#8221; ka\u017cd\u0105 zmian\u0119. Cz\u0119sto z pocz\u0105tku niedorzeczn\u0105. Mija moment i <em>voil\u00e0<\/em>: logiczna niedorzeczno\u015b\u0107 staje si\u0119 faktem (<em>factum est<\/em>), materializuje si\u0119, po chwili jest oczywista, po stu latach staje si\u0119 \u201e\u015bwi\u0119t\u0105 Tradycj\u0105\u201d i buduje si\u0119 muzeum dla niej. Przy czym termin \u201emoment&#8221; jest terminem technicznym, arbitralna miar\u0105 wypowiadan\u0105, \u017ceby \u0142atwiej po\u0142apa\u0107 si\u0119, zorientowa\u0107 co w\u0142a\u015bciwie zasz\u0142o, co si\u0119 zdarzy\u0142o, jaki obr\u00f3t sprawy przyj\u0119\u0142y, jak to si\u0119 potoczy\u0142o. Historycznie \u0142aci\u0144skie <em>momentum<\/em> przez <em>\u1fe5\u03bf\u03c0\u03ae<\/em> (<em>\u1f10\u03bd \u1fe5\u03bf\u03c0\u03ae \u1f40\u03c6\u03b8\u03b1\u03bb\u03bc\u03bf\u1fe6<\/em>\/ w mgnieniu oka) prowadzi w stron\u0119 biblijnego <em>\u0161ahaq<\/em> (Mdr 11,23) i mo\u017ce wyznacza\u0107 spos\u00f3b dzia\u0142ania W20, nie tyle precyzyjny, co delikatny.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Najcz\u0119\u015bciej okre\u015bla si\u0119 architektur\u0119 jako umiej\u0119tno\u015b\u0107 formowania przestrzeni. Ten rodzaj architektury, kt\u00f3ry mo\u017ce by\u0107 obszarem dzia\u0142ania W20 opiera si\u0119 na ruchu jako instynktownej zdolno\u015bci ka\u017cdego rodzaju \u017cycia. Aprioryczne poj\u0119cia przestrzeni i czasu, pe\u0142ni\u0105ce w kulturze zachodniej rol\u0119 norm pozwalaj\u0105cych konstruowa\u0107 dowolne hierarchie i taksonomie, s\u0105 odczuwane poprzez ruch. Ruch jest te\u017c elementem t\u0142umacz\u0105cym czym jest ka\u017cdy rodzaj opowiadania (w dowolnym j\u0119zyku i zapisie). Narracja, ci\u0105g\u0142e relacjonowanie, opowiadanie jest ludzk\u0105 zdolno\u015bci\u0105 do na\u015bladowania obserwowanego ruchu zdarze\u0144.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ruch, jego skomplikowane przeploty tworz\u0105 <em>textum<\/em>, kt\u00f3re podobnie jak ca\u0142a kultura jest rozpi\u0119ta lekko powy\u017cej materii. Interesuj\u0105ca W20 architektura pos\u0142uguje si\u0119 takimi drgaj\u0105cymi, faluj\u0105cymi membranami, zestawia, dopasowuje, mierzy r\u00f3\u017cne opatulaj\u0105ce i chroni\u0105ce nasze \u017cycia <em>texta<\/em>. Kiedy opanujemy zdolno\u015b\u0107 do swobodnego opowiadania, do przedstawiania ruchu, zaczynamy \u017cy\u0107 podw\u00f3jnie, na dw\u00f3ch co najmniej poziomach. Pomi\u0119dzy nimi nieustannie porusza si\u0119 <em>logos<\/em> przypominaj\u0105cy tkackie cz\u00f3\u0142enko przeciskaj\u0105ce si\u0119 przez ciasne sploty okoliczno\u015bci. Kierowanie nim, nawigowanie jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c retoryczn\u0105 sprawno\u015bci\u0105, jest tkaniem materia\u0142u, bez kt\u00f3rego architektura nie uzyska tak potrzebnej zdolno\u015bci do ci\u0105g\u0142ego dopasowywania si\u0119 do nieprzewidywalnych zdarze\u0144.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Architektura jest ustawianiem, przestawianiem (przed-stawianiem) dowolnej ilo\u015bci punkt\u00f3w, budowaniem ich przestrzennych konfiguracji. Od najprostszej triangulacji po najbardziej skomplikowane, niespodziewane, nieokresowe uk\u0142ady i konstelacje. Architektura apokryficzna pami\u0119ta, \u017ce robi to tak\u017ce po to by uda\u0142o si\u0119 zn\u00f3w od materialnego, trwa\u0142ego, daj\u0105cego si\u0119 wskaza\u0107 <em>punctum<\/em> prze-rzuci\u0107 do my\u015blenia, w kt\u00f3rym nie potrafimy \u017cadnych punkt\u00f3w ustali\u0107. Apokryf prowadzi od tego co sprawdzone, ustalone, pewne w stron\u0119 tego co niepewne, ale tym samym nios\u0105cym nadziej\u0119 na zmian\u0119. AA jest rodzajem architektury prowadz\u0105cej w przeciwn\u0105 stron\u0119 wobec oczekiwa\u0144 totalizuj\u0105cych, domagaj\u0105cych si\u0119 porz\u0105dku \u201eraz na dobre&#8221; (<em>semper stans<\/em>) architektury potocznej i jej podkre\u015blaj\u0105cej trwa\u0142o\u015b\u0107 metafizycznej interpretacji.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Talk and Lodz na W20.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Trzeba uszanowa\u0107 przyzwyczajenie, \u017ce zwykle w mie\u015bcie \u201eidziemy gdzie\u015b\u201d, wybieramy si\u0119 by spotka\u0107, zobaczy\u0107, raczej kogo\u015b ni\u017c co\u015b. Nawet kiedy sami przed sob\u0105 deklarujemy, \u017ce wybieramy si\u0119 tylko pos\u0142ucha\u0107 koncertu, czy obejrze\u0107 wystaw\u0119, zawsze g\u0142\u0119biej ni\u017c nasze \u015bwiadome cele tkwi oczekiwanie na spotkanie istotne, spotkanie zmieniaj\u0105ce wiele, spotkanie, kt\u00f3re prze-rzuci nas w zupe\u0142nie now\u0105 sytuacj\u0119, wprowadzi w nowy stan. Je\u015bli w du\u017cej skali (wi\u0119kszej ni\u017c perspektywa ekonomiczna) mo\u017cna my\u015ble\u0107 o jakim\u015b rodzaju architektonicznego (opartego na uk\u0142adach <em>punctorum<\/em>) projektowania przysz\u0142o\u015bci, to Europa powinna by\u0107 kontynentem wymy\u015blanym tak, by tego rodzaju prywatne oczekiwanie da\u0142o si\u0119 spe\u0142nia\u0107 w mo\u017cliwie bezpieczny, powszechny spos\u00f3b. Dlatego nie pasma czasu, ale czyja\u015b obecno\u015b\u0107 powinna by\u0107 czynnikiem branym pod uwag\u0119 przy opisie formy i dzia\u0142ania Kamienicy W20. W tej kamienicy (czasem) spotka\u0107 mo\u017cna osoby, niewidywane na ulicy, niespotykane w mie\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Wystarczy ruszy\u0107 si\u0119, wyj\u015b\u0107 z domu i dotrze\u0107 do wyznaczanego przez W20 horyzontu agatologicznego. Ta Kamienica ma (czy raczej: powinna mie\u0107) zdolno\u015b\u0107 do stwarzania w\u0142asnego horyzontu zdarze\u0144. Horyzont agatologiczny to termin u\u017cywany przez J\u00f3zefa Tischnera pisz\u0105cego i m\u00f3wi\u0105cego o filozofii dramatu (tu te\u017c da si\u0119 prze-rzuci\u0107 przy pomocy AA).<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pisze Tischner: \u201espotykaj\u0105c drugiego (innego), spotykam go w horyzoncie, kt\u00f3ry w og\u00f3le umo\u017cliwia spotkanie i zarazem jest jego dzie\u0142em. Spotkany inny i ja wraz z nim znajdujemy si\u0119 w przestrzeni, w kt\u00f3rej co\u015b jest lepsze, a co\u015b gorsze, dobre lub z\u0142e. Przestrze\u0144 ta nie jest zwyk\u0142\u0105 przestrzeni\u0105 geometrii Euklidesa, lecz przestrzeni\u0105 hierarchiczn\u0105 (st\u0105d znaczenie schod\u00f3w i drogi, w g\u00f3r\u0119 i w d\u00f3\u0142).<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Dobro zwie si\u0119 po grecku <em>agaton<\/em>. <em>Logos<\/em> znaczy to, co rozumne, m\u0105dre. Powiemy wi\u0119c: spotkanie jest otwarciem agatologicznego horyzontu do\u015bwiadczenia mi\u0119dzyludzkiego. Horyzont agatologiczny to taki horyzont, w kt\u00f3rym wszystkimi przejawami innego i moimi w\u0142ada swoisty <em>logos<\/em> \u2013 <em>logos<\/em> dobra i z\u0142a, tego co lepsze i co gorsze, wzlotu i upadku, zwyci\u0119stwa i przegranej, zbawienia i pot\u0119pienia. Na czym to polega? Tego przy spotkaniu jeszcze nie wiem. Wiem jednak, \u017ce gdy spotykam, zawsze o co\u015b takiego chodzi.&#8221; (J. Tischner, <em>Filozofia dramatu, <\/em>2001, s. 63).<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Spotkanie, ka\u017cde spotkanie jest wynikiem ruchu. Jest skutkiem przypadku lub d\u0105\u017cenia. Podobnie ka\u017cda zmiana, ka\u017cdy rozstrzygni\u0119cie: (p) lub (~p) jest efektem przypadku lub wyboru. Architektura wcale nie jest tylko miejscem (scenografi\u0105) dla takiego rozstrzygni\u0119cia, jest samym wyborem. Powinna by\u0107 sztuk\u0105 wyboru trafnego, sztuk\u0105, zespo\u0142em powszechnych trafnych i po\u017cytecznych przepis\u00f3w, d\u0105\u017ceniem by ogranicza\u0107 rol\u0119 przypadku, a tak\u017ce zwi\u0119ksza\u0107 ilo\u015b\u0107 ruch\u00f3w wynikaj\u0105cych ze \u015bwiadomego d\u0105\u017cenia. Architektura stara si\u0119 przypadek ogranicza\u0107. Apokryf stara si\u0119 go tylko t\u0142umaczy\u0107. W20 jest Kamienic\u0105, w kt\u00f3rej odseparowane od siebie obszary Architektury i Dramatu, obydwa r\u00f3wnie fundamentalne dla pr\u00f3b zrozumienia i opisania fenomenu Miasta jako miejsca do \u017cycia mo\u017cna po\u0142\u0105czy\u0107 poprzez <em>punctum lacrimale<\/em>. To stary termin anatomiczny, ka\u017cdy z nas ma takie punkty na twarzy. Najlepiej chyba przet\u0142umaczy\u0107 go (wbrew anatomii) jako: miejsce wzrusze\u0144, miejsce \u0142ez. Kamienica mo\u017ce tak dzia\u0142a\u0107, ma dostarcza\u0107 emocji, takich, kt\u00f3re \u0142z\u0119 mog\u0105 wywo\u0142a\u0107. Mimo post\u0119pu technologicznego wci\u0105\u017c sk\u0142onni jeste\u015bmy wyj\u0105tkowo\u015b\u0107, znaczenie, unikalno\u015b\u0107 sytuacji mierzy\u0107 ilo\u015bci\u0105 \u0142ez. To atrybut Dramatu (niekoniecznie tragedii, potrafimy te\u017c \u2013 do \u0142ez \u2013 si\u0119 \u015bmia\u0107). Kamienica opisana jako <em>punctum lacrimale<\/em> uwidacznia metafor\u0119 Fasady jako Twarzy, z kt\u00f3rej nie mo\u017cna zrezygnowa\u0107 i nie mo\u017cna zafa\u0142szowa\u0107. Blisko <em>punctum lacrimale<\/em> sk\u0142onni jeste\u015bmy sytuowa\u0107 autentyczno\u015b\u0107. To bardzo dobry kontekst dla Rozmowy na W20.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">W20 mo\u017ce by\u0107 Przedstawicielstwem \u015bwiata, w kt\u00f3rym nikt nie b\u0119dzie doktrynersko przywi\u0105zywa\u0142 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie do fakt\u00f3w, lub tylko do fikcji, \u015bwiata, w kt\u00f3rym przekraczanie granicy mi\u0119dzy tymi stanami nie b\u0119dzie wzbudza\u0107 obaw, niech\u0119ci (b\u0119dzie banalne jak przej\u015bcie z pi\u0119tra na pi\u0119tro), stanie si\u0119 powszechnym nawykiem zwi\u0119kszaj\u0105cym swobod\u0119 my\u015blenia i dzia\u0142ania. I, co nie mniej istotne, zwi\u0119kszaj\u0105cym nasze szanse na prze\u017cycie.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Dzia\u0142anie kamienicy jako: przek\u0142adanie\/t\u0142umaczenie mo\u017cna teoretyzowa\u0107 do\u015b\u0107 szeroko korzystaj\u0105c z poj\u0119cia ergodyczno\u015bci. Ma ono co najmniej dwa, zn\u00f3w odseparowane od siebie zakresy znacze\u0144: pierwsze, bardziej znane, matematyczne i drugie, czysto narracyjne: literatura ergodyczna (termin Espena Aarsetha) opisuj\u0105cy literatur\u0119 wymagaj\u0105c\u0105 nietrywialnego wysi\u0142ku od odbiorcy. Ergodyczno\u015b\u0107 jest cech\u0105 opisuj\u0105c\u0105 gr\u0119 (\u017cycie jako gr\u0119) i jest to bardzo dobry kontekst podpowiadaj\u0105cy po co jest W20.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Talk and Lodz ma tworzy\u0107 obrazy.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">R\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy obrazem architektury i architektur\u0105 jest podobna, jak mi\u0119dzy na przyk\u0142ad obrazem Trumpa i Donaldem Trumpem. Ten drugi kompletnie nas nie interesuje i ma\u0142o prawdopodobne by\u015bmy kiedykolwiek spotkali si\u0119, z tym pierwszym chcemy czy nie, spotykamy si\u0119 niemal codziennie. Zestawienie mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 dziwne, ale w obydwu wypadkach (zar\u00f3wno prezydenta USA, jak architektury) chodzi o czynnik traktowany jako maj\u0105cy wp\u0142yw na globaln\u0105 sytuacj\u0119. Obraz Trumpa to obraz intensyfikuj\u0105cy przekonanie o mocy sprawczej (<em>potestas<\/em>, <em>power<\/em>) samego Trumpa. Podobnie jest i z architektur\u0105. Znane s\u0105 mo\u017cliwo\u015bci program\u00f3w pozwalaj\u0105cych na animowanie wygl\u0105du twarzy i synchronizacje ze spreparowanym g\u0142osem wypowiadaj\u0105cym dowoln\u0105 tre\u015b\u0107 (Face Swap App). Z pewno\u015bci\u0105 tego rodzaju spreparowane obrazy b\u0119d\u0105 coraz popularniejsze. Dlaczego nie pos\u0142u\u017cy\u0107 si\u0119 mo\u017cliwo\u015bciami Swap Architecture App? Has\u0142o: \u201eSwapp over Architecture\u201d brzmi obiecuj\u0105co. Zw\u0142aszcza wsparte (tak\u017ce przez Terminatora) przez: \u201eThe Future is not yet defined. Let&#8217;s go to work!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Z jakiego\u015b powodu lubimy patrze\u0107 na twarz, ana przyk\u0142ad, Trumpa m\u00f3wi\u0105c\u0105 rzeczy jakich \u201cnie m\u00f3g\u0142 przecie\u017c powiedzie\u0107\u201d. Prawdopodobnie w analogiczny spos\u00f3b b\u0119dziemy patrzyli na budowle, kt\u00f3re \u201cnie mog\u0142y powsta\u0107\u201d, miasta, kt\u00f3re nie mog\u0105 istnie\u0107, etc. By\u0107 mo\u017ce powodem jest pod\u015bwiadoma ch\u0119\u0107 testowania co jest dopuszczalne, a co wykluczone w ramach aktualnie organizuj\u0105cej \u0142ad powszechny hierarchii.\u00a0<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201e \u00bbW architekturze chodzi o komunikacj\u0119. Budynek musi przemawia\u0107 do bardzo r\u00f3\u017cnych os\u00f3b, a architekt musi przem\u00f3wi\u0107 do bardzo r\u00f3\u017cnych os\u00f3b, \u017ceby m\u00f3c budowa\u0107 [a wi\u0119c wracamy do retoryki; zg\u0142o\u015bmy si\u0119 \u2013 na ochotnika \u2013 do retorycznej roli Os\u00f3b\/mieszka\u0144c\u00f3w zawsze chc\u0105cych czego\u015b jeszcze, zr\u00f3bmy z \u0141odzi miasto bardziej kapry\u015bne w swoich oczekiwaniach ni\u017c Manhattan, trudniejsze we wsp\u00f3\u0142pracy ni\u017c Larry Silverstein, zr\u00f3bmy \u201eteatr\u201d na samym pocz\u0105tku, zanim zaczn\u0105 kopa\u0107]. Dlatego jestem marato\u0144czykiem. (&#8230;) Ka\u017cde zlecenie jest tak samo pe\u0142ne trudno\u015bci: to nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 wybory i negocjacje. To w\u0142a\u015bnie architektura. Jest jak film. Gdyby go troch\u0119 zwolni\u0107, wida\u0107 by by\u0142o, jak zosta\u0142 zmontowany. Ale tego si\u0119 nie robi. Film si\u0119 ogl\u0105da. A na koniec jest przecie\u017c budynek. I wszystko co dzia\u0142o si\u0119 po drodze idzie w niepami\u0119\u0107.\u00ab\u201d (T. Dyckhoff, <em>Epoka spektaklu. Perypetie architektury i miasta w XXI wieku<\/em>, prze\u0142. A. Rasmus \u2013 Zgorzelska, Krak\u00f3w 2018, s. 255)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W20 jest reprezentacj\u0105 czego\u015b w pe\u0142ni nieobecnego, le\u017c\u0105cego gdzie indziej, dalej; reprezentacj\u0105 czego\u015b istniej\u0105cego, ale nieobecnego \u2013 jeszcze \u2013 w codzienno\u015bci miasta, w stylu \u017cycia. Kamienica jest zainteresowana ruchem. Ka\u017cdym ruchem, od fizycznie uchwytnego po imaginacyjny, od ruch\u00f3w prostych, oczywistych, kanonicznych, w pe\u0142ni legalnych, pewnych siebie, po posuni\u0119cia niejasne, apokryficzne, nieuzasadnione, chwiejne, etc. Ewolucja nie [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":18695,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-13365","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-idem"],"acf":[],"1_4_image":"https:\/\/atlassztuki.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/w200.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13365","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13365"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13365\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18698,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13365\/revisions\/18698"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/18695"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13365"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13365"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13365"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}