{"id":11986,"date":"2015-09-16T16:16:00","date_gmt":"2015-09-16T16:16:00","guid":{"rendered":"https:\/\/atlassztuki.pl\/?p=11986"},"modified":"2022-06-20T07:53:34","modified_gmt":"2022-06-20T07:53:34","slug":"mity-i-mitotworstwo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/mity-i-mitotworstwo\/","title":{"rendered":"Mity i mitotw\u00f3rstwo"},"content":{"rendered":"\n

Bo\u017cena Czubak: W r\u00f3\u017cnych cyklach Twoich prac, takich jak Muzeum Borisowa, Homo lignum, Historia szafy, pojawia si\u0119 posta\u0107 Miko\u0142aja Iwanowicza Borisowa. Pokazujesz jego r\u0119kopisy, r\u00f3\u017cne, nale\u017c\u0105ce do niego przedmioty, ale jest to posta\u0107 fikcyjna, stworzona przez Ciebie. Komentatorzy Twojej sztuki podkre\u015blaj\u0105 autobiograficzny wymiar tekst\u00f3w przy-pisywanych Borisowowi. Do jakiego stopnia pisz\u0105c o Borisowie, piszesz o sobie samym? <\/em><\/p>\n\n\n\n

Igor Makarewicz: To pytanie, na kt\u00f3re ja sam nieustannie usi\u0142uj\u0119 sobie odpowiedzie\u0107. <\/p>\n\n\n\n

W 1996 roku mojej wystawie pt. Lignomania w moskiewskiej galerii XL towarzyszy\u0142 skromny katalog, w kt\u00f3rym scharakteryzowa\u0142em t\u0119 wystaw\u0119 jako cz\u0119\u015b\u0107 wi\u0119kszego projektu realizowanego pod tytu\u0142em: Homo lignum. Problemy przetrwania, fizjologii i grzebania. <\/em><\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “Czaszka Pinokia”, 1998, rze\u017aba, drewno osiki, marmur indyjski, wys. postumentu 13 cm, \u015brednica 23 cm<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “Homo Lignum”, 1997-2000, fotografia<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “G\u0142owa Pinokia”, 1997-2000, fotografia<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

W ramach wystawy pokaza\u0142em cykl fotografii i fotel ginekologiczny, a na nim dwie rozsuni\u0119te k\u0142ody drewna, towarzyszy\u0142 temu kr\u00f3tki, poetycki tekst. To wszystko powsta\u0142o zupe\u0142nie spontanicznie i by\u0142o do\u015b\u0107 szokuj\u0105cym gestem wynikaj\u0105cym z mojej wyobra\u017ani, a w\u0142a\u015bciwie rzecz ujmuj\u0105c, z mojej pod\u015bwiadomo\u015bci. Sam pomys\u0142 i jego realizacja wyda\u0142y mi si\u0119 niezwykle proste, tak jakby od pocz\u0105tku \u201eprowadzi\u0142a mnie czyja\u015b r\u0119ka\u201d. Ju\u017c po zako\u0144czeniu wystawy towarzyszy\u0142o mi pragnienie, \u017ceby rozwin\u0105\u0107 ten kr\u00f3tki tekst. Pocz\u0105tkowo chcia\u0142em wykorzysta\u0107 swoje m\u0142odzie\u0144cze dzienniki i stworzy\u0107 co\u015b na wz\u00f3r tekstowego kola\u017cu. Ale gruby stos zeszyt\u00f3w z po\u017c\u00f3\u0142k\u0142ym papierem sprawia\u0142by wra\u017cenie jakich\u015b \u015bmieci bez szczeg\u00f3lnej tre\u015bci. Latem 1996 roku od\u0142o\u017cy\u0142em zatem wszystkie prace, \u017ceby odtworzy\u0107 zapisy swojego bohatera. Czym one by\u0142y? wspomnieniem? fikcj\u0105? To by\u0142o dziwne, bo chcia\u0142em napisa\u0107 o swojej m\u0142odo\u015bci, o swoim mie\u015bcie, o obawach, rozpaczy, o ludzkiej g\u0142upocie, o pod\u0142o\u015bci i nadziei, o ludziach, kt\u00f3rych nienawidzi\u0142em i kt\u00f3rych kocha\u0142em. Kiedy zak\u0142adasz na siebie mask\u0119 potwora, wszystkie zakazy przestaj\u0105 obowi\u0105zywa\u0107, a wyobra\u017ania zaczyna dzia\u0142a\u0107 jak napi\u0119ta spr\u0119\u017cyna. \u201eCzy to nie dziwne, \u017ce w prawdzie obecna jest fantazja?\u201d \u2013 napisa\u0142 kiedy\u015b W\u0142adimir Taborski. A Borys Pasternak m\u00f3wi\u0142: \u201eim ni\u017csze, tym bardziej intymne\u201d. Dla mnie najwi\u0119ksz\u0105 pochwa\u0142\u0105 by\u0142y s\u0142owa zwyczajnego cz\u0142owieka, drukarza, kt\u00f3ry mi powiedzia\u0142: \u201eNapisa\u0142e\u015b prawd\u0119, nigdy nie czyta\u0142em takich ksi\u0105\u017cek\u201d. Chyba chcia\u0142em si\u0119 przeciwstawi\u0107 popularnym stereotypom. Wydaje mi si\u0119, \u017ce napisa\u0142em k\u0142amstwo, by ods\u0142oni\u0107 prawd\u0119, inn\u0105 od tych akceptowalnych prawd, doprowadzaj\u0105cych do md\u0142o\u015bci k\u0142amstw. Ale co to jest prawda? To ju\u017c zupe\u0142nie inne pytanie.<\/p>\n\n\n\n

B.C.: Borisow marz\u0105cy o tym, by zamieni\u0107 si\u0119 w drzewo jest kojarzony z literack\u0105 postaci\u0105 Buratina, kt\u00f3ry wydaje si\u0119 by\u0107 kluczow\u0105 figur\u0105 w Twoich pracach z ostatniej dekady. To skojarzenie jest Twoj\u0105 sugesti\u0105. Na fotografiach widzimy posta\u0107 z d\u0142ugim nosem, posta\u0107, kt\u00f3r\u0105 jeste\u015b Ty sam w przebraniu, z mask\u0105 na twarzy. Czy mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce u\u017cywasz postaci Buratina w podobnie przewrotny spos\u00f3b, co Borisowa, by bezkarnie m\u00f3wi\u0107 o sobie, droczy\u0107 si\u0119 z r\u00f3\u017cnymi tradycjami…?<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Tak jak m\u00f3wi\u0142em, zak\u0142adanie maski, szczeg\u00f3lnie maski potwora, daje, przynajmniej do pewnego stopnia, poczucie bezkarno\u015bci. Ale nie wydaje mi si\u0119, \u017cebym chcia\u0142 co\u015b udowodni\u0107, nie mam obsesji na swoim punkcie. Znacznie bardziej interesuj\u0105ce jest przygl\u0105danie si\u0119 temu, co mnie otacza, wchodzenie w t\u0142o kulturowe. Borisow to ca\u0142kiem zwyczajny, radziecki cz\u0142owiek, ale ma wad\u0119, kt\u00f3ra sprawia, \u017ce jego stosunek do \u015bwiata jest wyostrzony. On sam jest tylko ma\u0142ym trybikiem w wielkiej machinie. I odnoszenie jego prymitywnej \u015bwiadomo\u015bci do r\u00f3\u017cnych aspekt\u00f3w kultury i ideologii by\u0142o niezwykle ciekawym \u0107wiczeniem. W ten spos\u00f3b mog\u0142em dotkn\u0105\u0107 wielu temat\u00f3w: represji politycznych, francuskiej rewolucji, dziewi\u0119tnastowiecznej literatury, warunk\u00f3w \u017cycia w Moskwie lat 50. i 60. <\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"
Elena Elagina, Igor Makarewicz, fragment wystawy “In situ”, 2009, Sala Rembrandta w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Elena Elagina, Igor Makarewicz, obiekty i instalacje w ramach wystawy “Within the limits of the Sublime”, Galeria Tretiakowska, Moskwa, 2005<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

B.C.: Twoje odwo\u0142ania do kontekstu kulturowego s\u0105 czytelne w ikonografii prac. Ta ikonografia z jej odniesieniami mo\u017ce przyprawi\u0107 o zawr\u00f3t g\u0142owy. Odnosisz si\u0119 do historii w jej r\u00f3\u017cnych wariantach (historii zwyk\u0142ego cz\u0142owieka i, u\u017cywaj\u0105c s\u0142\u00f3w Nietzschego,  historii monumentalnej), nowoczesnych ideologii i utopii. Patrz\u0105c na Twoj\u0105 ostatni\u0105 wystaw\u0119, zrealizowan\u0105 wsp\u00f3lnie z Elen\u0105 Elagin\u0105 w Galerii Tretiakowskiej w Moskwie, z imperialnymi or\u0142ami, wie\u017c\u0105 Tatlina, architektonami Malewicza i bajkowym muchomorem, znajdujemy przestrze\u0144 nasycon\u0105 symbolami i znaczeniami. Proponujesz fascynuj\u0105c\u0105 lektur\u0119 tradycji awangardowej. To, co jest szczeg\u00f3lnie interesuj\u0105ce, to spos\u00f3b, w jaki \u0142\u0105czysz r\u00f3\u017cne obszary, przechodzisz od jednego w\u0105tku do drugiego, metoda nak\u0142adania i przenikania si\u0119 znacze\u0144. W rezultacie, nic nie jest takim, jakim si\u0119 wydaje. Jak metamorfoza, w kt\u00f3rej Ty zamieniasz si\u0119 w Borisowa, a ten z kolei w Buratina. Poruszasz bardzo r\u00f3\u017cne tematy, odnosisz si\u0119 do tradycji artystycznych, literatury, filozofii, historii, polityki, bie\u017c\u0105cej rzeczywisto\u015bci. Czy poruszanie si\u0119 w tak szerokim kontek\u015bcie kulturowym wymaga jakich\u015b przygotowa\u0144, dodatkowych studi\u00f3w przed przyst\u0105pieniem do nowego projektu?<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: \u017beby odpowiedzie\u0107 na to pytanie, trzeba zacz\u0105\u0107 od naszej przynale\u017cno\u015bci do szko\u0142y moskiewskiego konceptualizmu. Nurt ten zosta\u0142 nazwany przez Borisa Groysa \u201eromantycznym konceptualizmem\u201d, r\u00f3\u017cnym od zachodniej wersji (konceptualizmu). Rosyjska wersja nowej sztuki te\u017c nabiera niepowtarzalnego charakteru, podobnie jak zjawisko pierwszej awangardy.<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “Ganimedes”, 2004, olej na p\u0142\u00f3tnie, 195 x 145 cm<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “Kompozycja z elementami Pinokia”, 1994, olej na p\u0142\u00f3tnie, 155 x 126 cm, Kolekcja: Kringst-Ernst, Kolonia<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Nie przeprowadzamy jakich\u015b specjalnych studi\u00f3w podczas przygotowywania kolejnego projektu, nasz\u0105 prac\u0119 pr\u0119dzej mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 z prac\u0105 archeologa, poch\u0142oni\u0119tego badaniem ruin ogromnej zaginionej cywilizacji. Upad\u0142e radzieckie imperium jeszcze nie jest dog\u0142\u0119bnie zbadane. Skryto\u015b\u0107 zrodzi\u0142a dziwne zjawiska w zakresie nieoficjalnej kultury, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 z \u017cywymi organizmami wyst\u0119puj\u0105cymi na du\u017cej g\u0142\u0119boko\u015bci \u2013 ich budowa jest wynikiem ogromnego ci\u015bnienia. Ten kontekst to zaleta i wada jednocze\u015bnie. I dlatego logika naszej tw\u00f3rczo\u015bci jest lekko \u201eprzemieszczona\u201d.<\/p>\n\n\n\n

B.C.: Wspomnia\u0142e\u015b o archeologicznym podej\u015bciu. Niekt\u00f3re z Twoich projekt\u00f3w zaczyna\u0142y si\u0119 od jakich\u015b znalezisk (starych druk\u00f3w, fotografii). Tak by\u0142o z wczesnym cyklem prac fotograficznych Exodus (1979). Z kolei w zrealizowanym wsp\u00f3lnie z Elen\u0105 projekcie Wystawa rybna (prezentowanym w Twojej pracowni w 1990 roku, a potem rozwijanym i prezentowanym w innych miejscach), nawi\u0105zywali\u015bcie do wystawy o tym samym tytule, kt\u00f3ra mia\u0142a miejsce w 1935 roku w Astrachaniu. Odtwarzaj\u0105c tamt\u0105 wystaw\u0119, tworzyli\u015bcie jednak w\u0142asn\u0105 opowie\u015b\u0107 zar\u00f3wno o tej wystawie, jak i o radzieckiej sztuce tamtego czasu. W znacznym stopniu rekonstruowanie jest w Waszym wydaniu metod\u0105 (de)konstruowania…<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: To dobre okre\u015blenie naszej metody. Rekonstrukcja stosowana w naszej sztuce jest pewn\u0105 odmian\u0105 dekonstrukcji. I dok\u0142adnie o to nam chodzi\u0142o w przypadku Wystawy rybnej. Postanowili\u015bmy odtworzy\u0107 wystaw\u0119, kt\u00f3ra rzeczywi\u015bcie mia\u0142a miejsce i pokazywa\u0142a tendencje w sztuce radzieckiej po pora\u017cce awangardy. Sztuce z czasu, kiedy jeszcze nie do ko\u0144ca ujawnia\u0142y si\u0119 cechy przysz\u0142ego, totalitarnego stylu. Nasza rekonstrukcja zosta\u0142a przeprowadzona wy\u0142\u0105cznie w oparciu o tytu\u0142y prac z ma\u0142ego katalogu, kt\u00f3ry towarzyszy\u0142 tej wystawie. W rezultacie wyprodukowali\u015bmy oko\u0142o 70 dadaistycznych obiekt\u00f3w. I tym sposobem przeprowadzili\u015bmy pewnego rodzaju schizoanaliz\u0119 realizmu socjalistycznego. <\/p>\n\n\n\n

B. C.: Jak odnosicie si\u0119 do dyskusji na temat dziedzictwa rosyjskiej awangardy? W oczywisty spos\u00f3b uczestniczycie w tej dyskusji poprzez swoje prace. Przed pi\u0119cioma laty Wasza instalacja Grzyby rosyjskiej awangardy by\u0142a pokazywana w ramach wystawy Rosyjskie utopie1<\/sup>.<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Powiedzia\u0142bym, \u017ce nasze podej\u015bcie jest dwojakie. Z jednej strony ci\u0105gle odczuwamy skutki g\u0142odu kultury z czas\u00f3w, kiedy ca\u0142a nasza awangarda by\u0142a zakazana, a Czarny kwadrat pokazywano w magazynach Galerii Tretiakowskiej tylko wa\u017cnym zagranicznym go\u015bciom. <\/p>\n\n\n\n

Z drugiej strony, mimowolnie reagujemy na boom na awangard\u0119, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 si\u0119 ju\u017c dawno, a jego przyczyny maj\u0105 niewiele wsp\u00f3lnego z kulturowymi motywacjami. <\/p>\n\n\n\n

To wszystko sk\u0142ania nas do przeanalizowania zjawiska funkcjonowania awangardowego dziedzictwa we wsp\u00f3\u0142czesnym kontek\u015bcie, i cz\u0119sto robimy to w spos\u00f3b wyra\u017anie ironiczny.<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “Portret Pinokia”, 2002-2006, akryl, emaila, 60 x 80 cm, Kolekcja: Gleb Makarewicz<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, Elena Elagina, “Grzyb Malewicza”, 2008, akryl na p\u0142\u00f3tnie, 90 x 70 cm<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Igor Makarewicz, “Portret Pinokia”, 2002-2006, akryl na p\u0142\u00f3tnie, 50 x 40 cm, Kolekcja: Natalia Tamruchi, Moskwa<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

B. C.: Ironiczn\u0105 reakcj\u0105 na ten boom na awangard\u0119 by\u0142a Twoja praca pt. Sotheby’s z 1988 roku. W tym samym roku Sotheby’s zorganizowa\u0142 w Moskwie aukcj\u0119 pod has\u0142em: Rosyjska awangarda i wsp\u00f3\u0142czesna sztuka radziecka.<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Obiekt, kt\u00f3ry zatytu\u0142owa\u0142em Sotheby’s, powsta\u0142 w kr\u00f3tkim czasie po tej aukcji. Wszyscy z kr\u0119gu nieoficjalnych artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy przez dziesi\u0119ciolecia pozostawali w g\u0142\u0119bokiej izolacji, niew\u0105tpliwie idealizuj\u0105c sytuacj\u0119 w zachodniej sztuce, prze\u017cyli gwa\u0142towny szok jakby ra\u017ceni jakim\u015b wybuchem. W ci\u0105gu jednego dnia zosta\u0142y podwa\u017cone wszystkie priorytety. Zrobi\u0142em prac\u0119, kt\u00f3ra by\u0142a reakcj\u0105 na to bolesne wydarzenie. U\u017cy\u0142em w niej kroju liter z szyldu Radzieckiej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bciowej, kt\u00f3ry w ca\u0142ym mie\u015bcie zast\u0119powany by\u0142 nowym szyldem Banku Oszcz\u0119dno\u015bciowego. <\/p>\n\n\n\n

B.C: W wielu pracach zar\u00f3wno Twoich, jak i realizowanych wsp\u00f3lnie z Elen\u0105 proponujecie w\u0119dr\u00f3wk\u0119 w przesz\u0142o\u015b\u0107. Ale ten zwrot ku przesz\u0142o\u015bci odbywa si\u0119 przy zachowaniu dzisiejszego punktu widzenia. W jednym z wywiad\u00f3w opowiada\u0142e\u015b, jak dosz\u0142o do tego, \u017ce wykorzystali\u015bcie ikoniczne przedstawienie wie\u017cy Tatlina. Zauwa\u017cy\u0142e\u015b kszta\u0142t tej wie\u017cy na szczycie jednego z nowo wzniesionych moskiewskich budynk\u00f3w2<\/sup>. Czy Wasze prace mo\u017cna odczytywa\u0107 jako komentarz na temat tego, co dzieje si\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnej kulturze wizualnej w Moskwie, tego, co j\u0105 o\u017cywia?<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Oczywi\u015bcie, jeste\u015bmy bardzo ciekawi powstaj\u0105cych wok\u00f3\u0142 nas nowych trend\u00f3w kultury wizualnej. Ale ze wzgl\u0119du na nasze zainteresowanie mitami i mitotw\u00f3rstwem, przede wszystkim zajmuje nas zwi\u0105zek tego, co obserwujemy z tym czy innym zjawiskiem historycznym. Idea projektu Pagan zrodzi\u0142a si\u0119 z przekonania, \u017ce cech\u0105 rosyjskiej duszy jest sk\u0142onno\u015b\u0107 do wszelkiego rodzaju ryzykownych eksperyment\u00f3w, rewolucji, nowatorstwa we wszelkich dziedzinach ludzkiej dzia\u0142alno\u015bci. A sk\u0142onno\u015b\u0107 ta zwi\u0105zana jest z kultem muchomora (Amanita muscaria) jeszcze w czasach prehistorycznych. Artefakt\u00f3w potwierdzaj\u0105cych t\u0119 ide\u0119 szukali\u015bmy w miejskim otoczeniu, w architekturze, urbanistyce.<\/p>\n\n\n\n

B. C.: W tym projekcie awangardowe, utopijne dzie\u0142a Malewicza i Tatlina mo\u017cemy postrzega\u0107 jako formy pochodz\u0105ce z halucynacji, produkt jakich\u015b irracjonalnych si\u0142. Z jednej strony odnosicie t\u0119 irracjonalno\u015b\u0107 do dalekiej przesz\u0142o\u015bci, a z drugiej, jak powiedzia\u0142e\u015b, szukali\u015bcie dowod\u00f3w na istnienie tych si\u0142 w tworach wsp\u00f3\u0142czesnej kultury. Cz\u0119\u015bci\u0105 projektu jest cykl prac fotograficznych zatytu\u0142owany Tablice Pagan, co one przedstawiaj\u0105?<\/em><\/p>\n\n\n\n

\"\"
Elena Elagina, Igor Makarewicz, fragment wystawy “In situ”, sala Petera Breughla w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu, 2009<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

I. M.: Pozwolili\u015bmy sobie za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce rosyjska awangarda, a w szczeg\u00f3lno\u015bci dzie\u0142a jej wielkich sternik\u00f3w, Malewicza i \u0422atlina, s\u0105 dalekim echem spo\u017cywania przez stulecia wywaru z muchomora, szamanizmu i w\u0119dr\u00f3wek w obszary rozszerzonej \u015bwiadomo\u015bci. Zrobili\u015bmy seri\u0119 tablic, ilustruj\u0105c zwi\u0105zki r\u00f3\u017cnych grzyb\u00f3w i osobliwo\u015bci, na kt\u00f3re natrafili\u015bmy w urbanistycznym otoczeniu Moskwy. Ale te tablice, tak jak pierwsze wystawy projektu Pagan, nale\u017c\u0105 do swojego czasu i przestrzeni, kt\u00f3re oczywi\u015bcie sta\u0142y si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 naszej pami\u0119ci. <\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"
Elena Elagina, Igor Makarewicz, obiekty i instalacje z cyklu “Pagan” w ramach wystawy “Within the Limits of the Sublime”, Galeria Tretiakowska, Moskwa, 2005<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Elena Elagina, Igor Makarewicz, obiekty i instalacje z cyklu “Pagan” w ramach wystawy “Within the Limits of the Sublime”, Galeria Tretiakowska, Moskwa, 2005<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

B.C.: Chocia\u017c Pagan jest opowie\u015bci\u0105 o rosyjskiej duszy, znajdujecie dla tego projektu odniesienia tak\u017ce poza rosyjskim kontekstem. Na Waszej wystawie w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu instalacja z wie\u017c\u0105 Tatlina na wielkim muchomorze s\u0105siadowa\u0142a z Wie\u017c\u0105 Babel na p\u0142\u00f3tnie Breughla3<\/sup><\/em>. <\/p>\n\n\n\n

I. M.: Badanie tajemnic \u201erosyjskiej duszy\u201d nie jest jedynym mo\u017cliwym odczytaniem znaczenia tego projektu. Mo\u017cna w nim te\u017c znale\u017a\u0107 przypowie\u015b\u0107 na temat ludzkiej pychy i st\u0105d to zestawienie z Wie\u017c\u0105 Babel Breughla. <\/p>\n\n\n\n

B. C.: Pagan, podobnie jak wiele innych Waszych projekt\u00f3w, jest zrobiony z du\u017cym poczuciem humoru. Czy ten, cz\u0119sto ironiczny, humor jest sposobem na zachowanie dystansu?<\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Ironia jest nieod\u0142\u0105cznym elementem naszej praktyki, naszej autorefleksji, pozwala nam sprawnie porusza\u0107 si\u0119 w bardzo r\u00f3\u017cnorodnym materiale, kt\u00f3rego u\u017cywamy w swoich pracach.<\/p>\n\n\n\n

B. C.: Zacz\u0119li\u015bcie pracowa\u0107 razem z Elen\u0105 Elagin\u0105 jako wsp\u00f3\u0142autorzy projekt\u00f3w w 1990 roku. Wasze drogi artystyczne krzy\u017cowa\u0142y si\u0119 ju\u017c jednak du\u017co wcze\u015bniej, gdy oboje uczestniczyli\u015bcie w akcjach legendarnej, moskiewskiej formacji Dzia\u0142ania Kolektywne. Jeste\u015bcie partnerami w \u017cyciu prywatnym, a jak wygl\u0105da wsp\u00f3\u0142praca dw\u00f3ch silnych osobowo\u015bci artystycznych? <\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Stali\u015bmy si\u0119 cz\u0142onkami grupy Dzia\u0142ania Kolektywne w 1979 roku, co oczywi\u015bcie by\u0142o niezwykle wa\u017cnym krokiem na naszej drodze artystycznej. Od 1980 roku razem z Elen\u0105 pracowali\u015bmy nad r\u00f3\u017cnymi, monumentalnymi projektami realizowanymi na zam\u00f3wienie w celach zarobkowych. Dawa\u0142o nam to gratyfikacj\u0119 finansow\u0105, ale wa\u017cniejsze okaza\u0142o si\u0119 do\u015bwiadczenie pracy zespo\u0142owej, kt\u00f3re nauczy\u0142o nas odst\u0119powania od czysto indywidualnego podej\u015bcia do tw\u00f3rczej aktywno\u015bci. Nabrali\u015bmy dystansu do modernistycznego patosu, kt\u00f3ry pojawia\u0142 si\u0119 w naszych wcze\u015bniejszych pracach. Odk\u0105d zacz\u0119li\u015bmy pracowa\u0107 razem nad wsp\u00f3lnymi projektami, nie mamy \u017cadnych problem\u00f3w ze wzajemnym zrozumieniem, \u0142\u0105czy nas rodzaj tw\u00f3rczego dialogu. Elena cz\u0119sto podejmuje si\u0119 roli redaktora ca\u0142ego planu i jego poszczeg\u00f3lnych cz\u0119\u015bci. <\/p>\n\n\n\n

B. C.: Wystawa w Atlasie Sztuki to Twoja pierwsza indywidualna wystawa w Polsce, gdzie nigdy wcze\u015bniej nie by\u0142e\u015b, chocia\u017c z Polsk\u0105 \u0142\u0105cz\u0105 Ci\u0119 powi\u0105zania rodzinne\u2026 <\/em><\/p>\n\n\n\n

I. M.: Zwa\u017cywszy na te koneksje, to dosy\u0107 dziwne, \u017ce nigdy wcze\u015bniej nie by\u0142em w Polsce. Mo\u017ce wynika\u0142o to z obawy, by nie zobaczy\u0107 tego, co kry\u0142em w g\u0142\u0119bi duszy. Moja babcia ze strony matki wywodzi\u0142a si\u0119 ze \u015brodowiska Polak\u00f3w mieszkaj\u0105cych na Ukrainie. Dziadek, bogaty ziemianin, kiedy zacz\u0119\u0142y si\u0119 k\u0142opoty w 1919 roku, uciek\u0142 z Humania do Polski, gdzie zgin\u0105\u0142 w niewyja\u015bnionych okoliczno\u015bciach. Moi dalecy krewni mieszkaj\u0105 w Polsce, ale korespondencja z nimi ju\u017c dawno si\u0119 urwa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

1<\/sup> Russian Utopias<\/em>, Center for Contemporary Culture Garage, Moskwa 2010.<\/p>\n\n\n\n

2<\/sup> Por. Elena Elagina, Igor Makarewicz, Classics of Conceptualism? Sounds ridiculous<\/em>, [w:] Artchronika, Special Issue No 21, 2009. <\/p>\n\n\n\n

3<\/sup> Elena Elagina, Igor Makarewicz, In situ, Kunsthistorisches Museum<\/em>, Wiede\u0144 2009.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z Igorem Makarewiczem rozmawia Bo\u017cena Czubak<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[65],"tags":[121],"class_list":["post-11986","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly","tag-igor_makarewicz"],"acf":[],"1_4_image":null,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11986","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11986"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11986\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12032,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11986\/revisions\/12032"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11986"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11986"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atlassztuki.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11986"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}